Geweldloze communicatie richt haar aandacht op twee vragen:

Wat leeft er in ons?

Wat kunnen we doen om het leven te leven dat we voor onszelf wensen?

Geweldloze Communicatie leidt wereldwijd tot het oplossen en voorkomen van conflicten, concrete verheldering van communicatie en heling van relaties. De vier basisstappen voor helderheid:

• Waarneming: wat we zuiver waarnemen (zonder erover te oordelen)
• Gevoel: hoe we ons voelen bij die waarneming (niet hoe we erover denken)
• Behoefte: als basis van wat we voelen (opkomen voor jezelf en verantwoordelijkheid nemen)
• Verzoek: concrete actie voorstellen om het leven te verrijken (zonder eisen te stellen)

Uit mijn dagelijks leven, een voorbeeld in 4 stappen:

Toen ik jaren geleden nog in loondienst werkte en in conflict raakte met een collega, las ik een boek van de grondlegger van Geweldloze Communicatie Marshall Rosenberg. Ik voelde ergens wantrouwen, want ik was bang het zoveelste zelfhulp-boek te lezen. Nu had ik echt even concreet iets nodig wat echt werkte, want ik voelde me behoorlijk desperaat. Zo stond ik op het punt ontslag te nemen om de situatie op mijn werk te ontvluchten. Het bleek het meest praktische boek dat ik tijden gelezen had.

De volgende dag, op kantoor, werd de collega opnieuw flink boos. Eerder rende ik nog huilend naar de secretaresse, nu voelde ik me gesterkt. Met een luid kloppend hart, dat wel, nam ik het heft in eigen hand. Ik volgde vier simpele stappen die Rosenberg helder had opgeschreven om conflicten te hanteren.

1. Observatie/ waarnemen

Ik richtte me op de collega en zei: “Ik zie dat je boos bent.” Ik voelde dat ik verbinding maakte. Dat verbaasde me zo dat ik dit subtiele moment, die op ’t eerste gezicht kleine verschuiving, nooit meer ben vergeten.

2. Gevoelens benoemen

Ik vroeg hem: “Kun je me vertellen waarom je je zo boos voelt?” En toen ging hij vertellen. Hij was boos omdat ik volgens hem zonder te overleggen met een project was gekomen waar hij graag onderdeel van uit had willen maken, een onderwerp waarin hij ook veel tijd had geïnvesteerd. Hij vertelde me dat hij zich gepasseerd voelde. Normaal zou ik mezelf meteen slecht en schuldig voelen, alsof ik bij voorbaat al iets verkeerd had gedaan, maar die avond ervoor had ik ook gelezen over zelfcompassie en empathie. Ik ging vrolijk verder, blij met de giga-verschuiving in de sfeer.

3. Behoeftes benoemen/raden

“Is het dat je je zo boos voelt omdat je behoefte hebt aan wederkerigheid, aan samenwerking en respect?”

Lichtpuntjes in zijn ogen…

4. Een verzoek doen

“Zou je het fijn vinden wanneer ik je de volgende keer betrek bij waar ik mee bezig ben?”

De lucht in het kantoor klaarde op, buiten vertrokken de wolken voor de zon, en het kille kantoor werd een warm bad. Ik was blij met mij, want ik had helderheid gecreëerd en daarmee ook voor de ander. Het was zo wonderlijk hoe ik voor mezelf de weg had vrij gemaakt om een veilige werksituatie te creëren.

En toch, hoe mooi dit moment ook was, in het dagelijkse leven merk ik dat de connectie snel kan verdwijnen. Communicatie op het diepere, verbindende niveau met jezelf en de ander, is een continue proces. Vooral eentje waarbij helderheid in jezelf erg helpt in de uiteindelijke keuze die je maakt voor:

  • de vorm van verbinding (empathie/ zelf-expressie/ zelf-connectie)
  • de vorm van luisteren (empathie/ educatie)
  • de woorden die je gebruikt (jakhals of giraf)

Vraag je jezelf wel eens af: Hoe ‘landen’ mijn woorden bij de ander? Hoe voel ik mij echt bij die van de ander? Hoe slaag ik erin connectie te (onder)houden met mezelf los van wat de ander zegt of doet?

Dan volg je al het geweldloze pad.

Share appreciation